وقتی که من تو را با تمام وجود دوست دارم، آرزو دارم که همیشه سالم و شاد باشی.

وقتی که من تو را با تمام وجود دوست دارم، بر روی احتیاجات روحی تو تاثیر می گذارم، اما نه آرزوهای درونی ات.

وقتی که من تو را با تمام وجود دوست دارم، با کمال میل و رضایت، وقت، پول و انرژی خود را در اختیار تو می گذارم.

وقتی که من تو را با تمام وجود دوست دارم، از موفقیت تو شاد می شوم، حتی اگر باعث کم توجهی تو نسبت به من شود.

وقتی که من تو را با تمام وجود دوست دارم، تو را همان گونه که هستی قبول دارم.

وقتی که من تو را با تمام وجود دوست دارم، برای من مانند گلی هستی که تعبیر خاصی از انرژی مقدس است.

وقتی که من تو را با تمام وجود دوست دارم، زیبایی درونی تو را می بینم، حتی زمانی که خودت آن را آشکار نمی کنی.

وقتی که من تو را با تمام وجود دوست دارم، رابطه ای صادقانه با تو برقرار خواهم کرد و احتیاجات حسی و افکار حقیقی خود را به تو نشان خواهم داد.

وقتی که من تو را با تمام وجود دوست دارم، برایت غیر ممکن است که مرا آزار دهی، زیرا عشق واقعی هیچ توقعی ندارد و اندازه و مقداری نیز در آن وجود ندارد.

وقتی که من تو را با تمام وجود دوست دارم، به تو اجازه می دهم که شادی خود را با افراد دیگر بیابی، و راه به وجود آمدن آن را نیز پیدا کنی.

وقتی که من تو را با تمام وجود دوست دارم، هرگز برای تو ترسی ندارم حتی زمانی که مشکلات را پشت سر میگذاری، زیرا به یاد دارم که همیشه آزمایش هایی را پشت سر می گذاری و عظمت درونی و قدرت خود را برای برخورد با مشکلات به آسانی نشان می دهی.

وقتی که من تو را با تمام وجود دوست دارم، در لحظات مناسب، تنهایت می گذارم تا راه حل ها و جواب های خود را بیابی و آن هنگام است که خشنود می شوم.

چیزی برای گفتن ندارم

فقط این رو بدون که من قصد جدایی نداشتم و ندارم فقط احساس میکنم دورادور در کنارت باشم بهتره

امیدوارم موفق-خوشبخت و شاد باشی

دیروز اینقدر بدنم خسته بود و بیحوصله بودم که تا ساعت ۱۰ شب چشمام رو باز نکردم.

همینطور خوابیده بودم و به هیچ طریقی از توی رختخواب بیرون نمیومدم.

وقتی که بلند شدم و یکی دو تا فیلم نگاه کردم و چند تا اس ام اس به امید دادم و جوابی نشنیدم بیخیال شدم و رفتم دوش گرفتم و خوابیدم.

دیگه فکر میکنم بهتره کم کم پام رو تا توی گلیم خودم دراز کنم و بیشتر از این توی زندگی تو سرک نکشم.

شاید بهتر باشه اینجوری به خودم و زندگیم بیشتر فکر کنم و براش برنامه ریزی کنم.

فکر میکنم این روزها که تو هم خیلی خیلی گرفتار هستی و وقتی برای فکر کردن به من نداری فرصت خوبی باشه. اینطور نیست؟!!!

خوش باشی و مثل همیشه خوشبخت

آره. برگشتم هرچند با کوله باری از غم

ولی برگشتم به خونه. برگشتم به این خونه ساده و صمیمی تا بهت بگم که چقدر سخت گذشت بهم

بهت بگم که غروب جمعه سخت ترین لحظات رو وقتی به اس ام اس من جواب ندادی گذروندم

بهت بگم که عاشق نشدم و فقط دوستی را به مهمانی قبول کردم

ایکاش اون روز غروب جمعه میدیدمت تا ببینی چقدر دلم برای آغوشت تنگ شده بود.

تا ببینی دستام از تحمل اون بار چقدر رنجیده اند.

خیلی سخت گذشت. خیلی سخت.

اما دیشب تمام عکسها رو پاک کردم و عکس رو دور میندازم تا هیچ خاطره ای برام نمونه

تا دیگه حتی به اون روزها فکر نکنم.

نمیگم بد گذشت. نه! با تمام ریسکی که کردم و خطراتی که ممکن بود پیش بیاد بد نگذشت و کمی روحیه ام عوض شد اما از این ناراحتم که چرا تو رو توی اون خوشیها همراه خودم نداشتم

چرا...

باید این راه رو برگردم تا بیشتر بتونم بشناسمت... و بیشتر خودم رو بشناسم

دوستت دارم

عشق یک جوشش کور است و پیوندی از سر نابینایی
دوست داشتن پیوندی خود آگاه و از روی بصیرت روشن و زلال

عشق همواره با شک آلوده است
دوست داشتن سرا پا یقین است و شک ناپذیر

عشق تملک معشوق است
دوست داشتن تشنگی محو شدن در دوست

عشق معشوق را مجهول و گمنام می خواهد تا در انحصار او بماند
دوست داشتن دوست را محبوب و عزیز میخواهد و میخواهد که همه ی دلها آنچه را او از دوست در خود دارد ،داشته باشند

در عشق رقیب منفور است،
در دوست داشتن است که:"هواداران کویش را چو جان خویشتن دارند"

البته این رو هم بگم از صبح که لحظه ای دیدمت دوست دارم توی بغلم بگیرمت تا آروم بشم وشاید خیسی چشمام که علتش رو هم نمیدونم کم بشه

نه شاعرم تا بتونم واسه نگاهت غزل بگم / نه قادرم تا بتونم واسه چشات قصه بگم

فقط اینو خوب میدونم تا زند ه ام تا جون دارم دوست دارم . .

ولی من دیگه اصلا باور ندارم. با وجو تمام خطرات و ریسک بزرگی که هربار و هربار انجام میدی این بار هم اومدم پیشت.

اومدم و گرمی دستت رو احساس کردم و داغی بوسه ات رو دستم قلبم رو از جا کند...

اشکی که داشت توی جشمام لونه میکرد زندانی کردم و فقط در آغوش فشردمش. اما احساس کردم که اون هم با من غزیبی میکنه چون میدونه ...

داشتم دیوونه میشدم وقتی میدیدم اون عشق و علاقه رو دوباره حسش میکنم...

آخه چرا؟!! چرا دوست داری من رو توی ذره ذره زندگیت جا بدی؟!!

چرا دوست داری به هر زحمتی شده این ریسک رو به جون بخری و من رو ببینی؟!!

چرا نگاههای غریبانه من رو با محبتت خنثی میکنی؟!!

داغونم... تو رو خدا تنهام بذار تا به زندگی و آرامشی که داری برسی و من رو فرشته رویاهات نکن...

تنهام بذار و من رو با جملات آخر دیدار امشبت دیوونه نکن...

من و م ا د ر ب و د ن ؟!!! محاله!!!

محاله...

بدون تو کجا برم کنار کی بشینم
تو چشمای کی خیره شم خودم رو توش ببینم
تو که نیستی به کی بگم چشاشو روم نبنده
به کی بگم نازم کنه که بهم نخنده
بدونه تو با کی حرف بزنم دردت به جونم
تو این دنیا به عشق کی به شوق کی بمونم
به جون چشمات از تموم این زندگی سیرم
تو که نیستی همش آرزو می کنم بمیرم
آرزو می کنم که بمیرم ...

نمیدونم چرا این حس رو با حرفهات پیدا کردم که اوضاع و اون چیزی که تعریف کردی خیلی بحرانی تر از اونی هست که گفتی!!!!

اگر مثل صبح میگفتی که نمیای اینقدر برام سخت نبود که بشنوم با سختی تونستی برای دیدنم بیای و خدایی نکرده اتفاق بدی برات بیفته!!!!

ما سر مسائل احساسی اون دفعه خیلی با هم حرف زدیم ولی فکر میکنم سر این موضوعات هم باید با هم صحبت کنیم امید...

من نمیخوام به مشکلی بربخوریم- نه تو و نه من - و زمانیکه نتونیم برای دیدن هم بیایم اینجوری به مشکل بخوریم...

دیروز ظهر تا شب از دستت عصبانی بودم و نمیتونستم جواب اس ام اس هات رو بدم تا وقتی آروم شدم و منطقی باهات حرف زدم و البته قانع نشدم از حرفهات...

بهر حال تنها کاری که تونستم بکنم این بود که بخوابم و تا ۱۲ شب غلت بزنم ولی بدونم که تو با خیال خوابیدن من آروم هستی و منتظر پیام و حرفی از جانب من نیستی!!!!

عشق من

چه زیباست

به خاطر تو زیستن

و برای تو ماندن

و به پای تو سوختن

و چه تلخ وغم انگیز است

دور از تو بودن

برای تو گریستن

و به عشق و دنیای تو نرسیدن ...

ای کاش می دانستی

بدون تو

و به دور از دستهای مهربانت

زندگی چه ناشکیباست

ضمنا من تورو قضاوت نکردم و اون چندتاشعر رو فقط به فراخور حالم نوشتم ودر اون شعر اول هم هدفم بیت اولش بود ( یارم بی دلیل بی وفایی میکند)

آپ اولت رو هم خوندم عزیز. بارها و بارها

راه غريب - سفر ناتمام - من گم - تو دور - من يه مسافر - تو يک سفر

مگه ما با همدیگه توی این سفر پا نگذاشتیم؟!! مگه زمانی که گفتی بریم سفر من بهانه ای آوردم که اینجوری به دلت افتاده بود؟!!!

درسته که شانس با ما یار نبود و اون اتفاقات باعث برگشتنمون شد ولی از قبلش هم قرار بود تا اونجا بریم و برگردیم... که رفتیم و تا همون حوالی که قرار بود برگردی هم برگشتیم. پس نیمه تمام نموند...

من اصلا سعی نکردم خودم رو شاد نشون بدم چون از بودن در این سفر و در کنار تو شاد بودم. فقط کمی سکوت میکردم چون همیشه همینطور هستم ولی تو چون منتظر حرفهای من بودی اینطور برداشت کردی و چندبار هم عنوان کردی...

یعنی دلیل تو برای این سفر شنیدن حرفهای من بوده؟! من که بعد از پیشنهاد سفرت گفتم میخوام باهات حرف بزنم و حرفهام رو هم گفتم . راستش اول پشیمون شدم از اینکه بگم ولی چون اصرار کردی بهت گفتم و تو هم مخالفتی نکردی...

وقتی موافقت تو رو دیدم با خودم گفتم اگر اون موضوع رو تو قبول داری پس باید قبول کنی که من اینجا با خودم این فکر رو داشته باشم که اگر داره محور دوستی مون روی ... قرار میگیره پس بهتره کمی دوری هم چاشنی اون بکنیم تا این موضوع رو هردومون کمرنگ تر کنیم ...

شراکت توی زندگی فقط افطار آخر رو با هم بودن نیست

شراکت فقط دونستن رفت و آمدهای من نیست!!!

من و تو در مورد خرید ماشین – نه من و نه تو – هیچوقت نظر طرف مقابل رو نخواستیم.

درسته که در مورد مسائل ارتباطی و احساسی خیلی با هم حرف زدیم و شاید توی بعضی از دیدارها من کمی بیش از حد  زیاده روی کردم اما باور کن خیلی دوست داشتم این موضوع اینقدر برام اهمیت پیدا نکنه ولی اینجوری شد که نباید میشد...

دلم نمیخواد این جریان رو زیاد مطرح کنم ولی راستش علت اینکه دوست داشتم این رو کمرنگ کنم این بود که توی زندگی تو و من ممکنه لطمه های زیادی ببینیم. و ممکنه این احساس به زندگی شخصیت هم تاثیرگذار باشه. پس بهتره ارتباط رو هم کمرنگ تر کنیم تا توی زندگیت وابستگی هایی غیر از من بیشتر پیدا کنی و  به این فکر نکنی که بدون من رو به زوال میری... این فکر اشتباهیه عزیز من

نگران من نباش... تنهایی با تک تک اعضای وجودم آمیخته شده بود و حالا هم شاید بهتره به همون سمت برگردم تا بتونم شادی عزیزانم رو ببینم

شمع جانم را شکست آن بی وفا

جای دیگر روشنایی میکند

با اینکه از این نوشته تو دلخور شدم ولی بهت حق میدم. حق میدم چون خیلی برخوردها رو میبینی. خیلی چیزها رو میدونی و شاید برداشت دیگه ای از حرفهام داشته باشی...

بالای صفحه نوشته :

یک زمانی پرنسسی بود که یک قورباغه را بوسید. آن قورباغه به پادشاهی تبدیل شد و با پرنسس ازدواج کرد . این است معجزه بوسه...چرا تو مرا نمی بوسی!!!!

دیروز روز خاطره انگیزی بود ولی نمیدونم چرا تو مدام منتظر حرفهای من بودی. شاید تا صبح هم خوابت نبرده بود ...

اما نمیدونم چرا!!!!

یار با ما بی وفایی میکند

بی سبب از ما جدایی میکند

شمع جانم را شکست آن بی وفا

جای دیگر روشنایی میکند

اگه روزگار بی رحمه تو مهربون باش

 اگه افتاب می سوزونه تو سایبون باش

 حالا که تنهائی پای جونم نشسته

 بیا واسه من تنها تو همزبون باش

      تو مهربون باش !!!!!!

اگه سرما کمین کرده کنار باغچه

 واسه گلهای بی زبون تو باغبون باش

             تو مهربون باش !!!!!!

قلبم را شکستی به این امید که بیزارم کنی اما افسوس که بیش از پیش دوستت دارم .می دانم که اتش عشق تو مرا خواهد سوزاند و خاکسترم را بر باد خواهد داد ولی وقتی که باد ارام گرفت و خاکسترم بر جای ماند باز بر روی ان خواهم نوشت:

  دوستت دارم تنها عشقم

راه غريب
سفر ناتمام
من گم
تو دور
من يه مسافر
تو يک سفر

سرا پا اگر زرد پژمرده ایم
ولی دل به پاییز نسپرده ایم

چو گلدان خالی ، لب پنجره
پرازخاطرات ترک خورده ایم

اگر داغ دل بود، ما دیده ایم
اگرخون دل بود، ما خورده ایم

اگردل دلیل است،آورده ایم
اگر داغ شرط است،ما برده ایم

اگر دشنۀ دشمنان ، گردنیم!
اگرخنجردوستان،گرده ایم!

گواهی بخواهید،اینک گواه:
همین زخمهایی که نشمرده ایم!

دلی سربلند و سری سر به زیر
از این دست عمری به سر برده ایم

( مرحوم قیصر امین پور )

این شعر را که میخوندم  یاد خاطراتمون افتادم و فراز ونشیبهایی که در این دوستی وعشق تجربه کردیم  و این تصمیم تو رو نمیدونم تجزیه و تحلیل کنم من با کنترل احساساتمون موافقم اما با کاهش و اتمام دوستی وعشمون نه چون (خودخواهانه میگم ) نمیتونم  

بهرحال باز هم خودم رو بدست آفریننده عشمون میسپارم وبه خودم میگم :

نـالـه از درد مکن / آتشی را کـه در آن زیسته ای سـرد مکن /با غمش باز بمان /سرخ رو باش از این عشق و سر افراز بمان . 

یادته اونروز بعد از سحر حالم چقدر بد شده بود!!!

من وقتی عصبی میشم معده ام بی نهایت درد میگیره و حالم بد میشه

اون روز واقعا تا صبح نتونستم بخوابم . بی دلیل ... مثل امشب!!!

رفته بودم دوش بگیرم شاید کمی بهتر بشم. شاید با خودت بگی دیروز به تفریح بودی. امروز مسافرت باز هم ناراحتی و حالت خوب نیست!!!

آره! حالم خوب نیست. هنوز هم خوب نشدم.

امشب هم زیر ریزش آب سرد سرد حمام که برای آرامش میگن خوبه اشک ریختم دلبر.

نه بخاطر کاری یا عملی ... نه! دیگه نمیخوام انجامش بدم . هیچوقت! بلکه بخاطر احساس تنهایی خودم

میدونی خودم رو چی میبینم؟! یک نقطه کوچولو روی یک دیوار سفید که زندگی توست.

من خودم هم حتی در مورد دیگران حضور خودم رو قبول ندارم . مثل امروز که در مورد اون فرد اونجوری حرف زدم. میدونم که حتی بهترین دوستم هم این حضور من در کنار تو رو نه تنها قبول نداره بلکه ممکنه روی زندگی خودش هم تاثیر منفی ای داشته باشه.

و حتی تو!!! بودن من رو حتی برای دونستن خواهرت هم تایید نکردی !!! چون تو هم مهر درستی به بودن من نزدی. حق هم داری عزیز!!! آره. حق داری

چون من یک عنصر ممنوعه توی زندگیت هستم... دوست نداشتم اینجوری باشم ولی شدم...

چیزی که هیچوقت فکرش رو هم نمیکردم ...

اما حالا دارم به راه حل اون فکر میکنم. وابستگی کمتر برای هردومون. کم و قطع کردن ارتباط... و نمیدونم بعدش چی ...

چقدر سخته .... چقدر ...

امروز در کنار امید بدشانس ترین و بدترین روز رو داشتم.

خیلی اتفاقات تلخ و البته اولش شیین برامون افتاد که نگذاشت این روز که خودمون تعطیلش کرده بودیم به خوشی بگذره

خیلی سخت بود ولی نمیخوام در مورد اون صحبت کنم

میخوام در مورد حرفهایی بگم که بهش زدم و اینبار خیلی راحت ازم قبول کرد...

شاید الان با خودت بگی وقتی میگم نه . تو میگی چرا. حالا هم که قبول کردم باز هم میگی چرا؟!!!

اما حرف من این نیست. راستش میخوام چیزی بگم که میدونم شاید از دستم ناراحت بشی. ولی یادته اوایل بهت گفتم یک پسری به من چی گفته؟!! و تو گفتی چرت گفته!!!

حالا خودم هم به همون نتیجه رسیدم. احساسات زیاد من (خیلی زیاد) باعث میشه شاید توی حرف زدن من هم و یا طرز نگاهم تاثیر بگذاره و یک مرد همچین برداشتی از من داشته باشه.

دلم نمیخواد سمت گناه یا ... کشیده بشم. و یا مثل شب عید بشینم توی اون تنهایی بد اشک بریزم ..

دلم نمیخواد با این احساس هر بار دیدارمون وابستگی بیشتری بین من و تو ایجاد کنه .

و دلم نمیخواد رشته ارتباط من و تو این باشه که احساس میکنم اینطور شده بود.

دیگه در موردش حرفی نمیزنم و شاید ارتباطمون رو محدودتر هم بکنم تا در این زمینه دچار اون احساسات وابسته کننده و زیاد نشم ولی این شاید مقدمه دوری و دوری و دوری باشه...

و شاید ...

و شاید ...

راستی! اینروزها وبلاگمون رو اصلا میبینی!!! چر ا هیچ حرفی در مورد آپ هام نمیزنی؟!

به آنچه دیگران دارند غبطه نمی خورم ...

بلکه وقتی خودمو با اونا مقایسه میکنم- به لذتی پنهان می رسم-

چون من گنجینه ای زوال ناپذیردارم چون تو

چند روزه که دلتنگم

نه اینکه امیدم رو نبینم.نه! دیشب دیدیمش و افطاری دلنشینی کنار هم خوردیم

ولی دلتنگ یک خاطرات دوری هستم که یادآوریش برام دلچسبه.

یک روز روزه مستحبی گرفتته بودم و اتفاقا همونروز عصر قرار وبد با امید بریم بیرون.

وقتی بهش گفتم که روزه هستم بعد از گشت و گذار توی یک منطقه تفریحی زیبا نشستیم و تا غروب آفتاب هیچی نخورد تا کنار هم بعد از اذان چای و کیک خوردیم و من روزه ام رو باز کردم...

یادم نمیره روزی رو که توی خونه مون حلیم گرفته بود و با اشتیاق کنار هم افطاری خوردیم .

یادم نمیره آرزویی که بار اول توی خونه و روی روزنامه زمان اذان به زبون آوردیم و با اشک روزه هامون رو باز کردیم.

وااای. خدایا!! آخه چرا؟!! چرا صبر من رو زیاد نمیکنی تا زمانیکه از امید دور میشم چشمام پر از اشک نشه.

چرا آرومم نمیکنی تا در مقابل این دوری ها صبورتر باشم؟!

کمکم کن . کمکمون کن و بهمون آرامش بده

نمیدونم چرا یک عده میگن بعد از ازدواج ارتباط ها سرد تر و سردتر میشه... در حالیکه ارتباط من و امید روز به روز  تازگی و شیفتگی بیشتری پیدا میکنه و امیدوارم همینطور باقی بمونه

با هم رفتیم و چون امیدم خسته بود کمی استراحت کرد. به فاصله چند قدمی من خوابیده بود و من نمیتونستم حتی راحت نگاش کنم.

خیلی اون ساعتها دیر گذشت و مجبور شدم برای تحمل کردنش بخوابم ...

امیدم سر سفره افطار با شوخی هاش دلتنگی من رو برای گرفتن دستش بیشتر و بیشتر میکرد.

وقتی بعد از افطار کنار هم جشن کوچولویی گرفتیم احساس کردم که خوشحال شد ولی دلم میخواست این خوشحالی رو با در آغوش گرفتن هم تکمیل کنیم...

دوستت دارم امید. و امیدوارم روزهای خوب و خوشی داشته باشی

هر جا و توی هر شرایطی که هستی